950 mb diyor! :(

Bekleyecegiz artik.

Tam acik balkon kapisinin karsisindaki kanepede battaniye altinda mayismalik.

Evet tam olarak oyle.

Ben de gunumu acik balkon kapisinin karsisindaki rahat kanepede gunduz battaniyesiz, aksam battaniyeli olarak, kendi kendime mayisarak gecirdim.

Cok huzurluyum.

Yalniz kalmak bazen cok mu cok guzel. 3 saatlik uykularla gecmis bir hafta yasayinca daha da bi guzel.

Belki başımıza gelmese normal bir haber gibi takip ederdim ben de, diğer haksız bulduğum durumlara kızdığım kadar kızardım. Ama o balyoz bize de vurdu! Kayıtsız kalamıyorum.

Hiç beklenmeyen bir anda gelen tutuklanma. Ciddiye bile alınmamıştı o güne kadar. O kendinden o kadar emindi ki, önemsemedi. İddianameyi anlattıkça, bulunan ve mahkemeye sunulan çarpıklıklara beraber güldük hatta. Adalete güvenerek güldük. Ama son 13 aydır sadece şaşırıyoruz. Neden arıyoruz. Haberi olmayan bir cd de adı geçti, ateşelik için hazırlık kampında eğitim aldığı sırada görevlendirme yaptı dendi. Ama bize yetmiyor, hala bir neden arıyoruz. Olmayacak olduruldu. Şimdi 15-20 yıl cezası var diyorlar. Bu da oldurulur mu yok yere diye korkuyoruz artık.

13 aydır yok yere bekleyen bir eş, babasından mahrum kalan bir çocuk, onların halini gördükçe daha da çok üzülen aile yakınları. Biz hepimiz boş yere yıparındık yıpranıyoruz! Bizim durumumuzda olan 364 aile daha var ve bizler güvenmediğimiz adaletten mucize bekliyoruz.

Tek anladığım bu ülkede her an başınıza bir şey gelebilir. Aksini ispatlasanız da suçlu olabilirsiniz.. Önemli olan sizin nasıl yaşamanızın istendiği.

Eskiden saati kullanıyordum anlamak için, şimdi takvim üzerinden hesap yapıyorum. 

Tam olarak ne beklediğimi bilmeden bekliyorum.

Ama durum böyle olunca ciddiye alınmayan saniyeler üzerime üzerime gelmeye başlıyor. 

En savunmasız zamanımda hem de! 

Şimdi olduğu gibi.

Fiziksel koşullar uyumak için uygun, ama uykusuzluktan bitkin bedenimle beynim restleşiyor.

Zamana ve yorgunluğa inat içinde bin türlü düşünce döndürüyor.

Ben de onu kitaplarla kandırıp susturucam yine, belki bugün daha erken susar mesela… Hemen yarın olur. Ben de bir günün üzerine daha çarpı atarım saniyelere inat. 

Mac a windows kurdum.. 

Oyun da yukleniyor ama olacaklardan pek emin degilim, umarim verdigim ugrasa deger bir performans saglarim.

Su an emin oldugum tek sey windowsu hiiic ozlemedigim nitekim mac os a alistiktan sonra kullanmak cok zor.

May the force be with me!

Varsa alıcam. Parfümlere karşı ortaya cıkan protest kişiliğimin molotof kokteyli olucak kendisi. Yolda sokakta midemi bulandıran kokuları salan insanların üzerine fırlatmayı düşünüyorum.

Yanlış anlaşılmasın ter vs. kokusu değil derdim. ‘ne pis insanmış! ’ der uzaklaşırsın onların yanından ama parfüm diye iğğğrenç kokuları alan insanları anlamıyorum!! Sanırım bünyem de anlamıyor ki anında baş agrısı ne bileyim bir sıcak basması olarak tepkisini ortaya koyuyor. Ne hikmetse  bu koku salangillerin yanında hep bir sevgili oluyor ama. Onları da anlayamıyorum, sadece burunları düşmüştür artık zaten, yanında gezerken kokuyu almıyodur diye tahmin yürütüyorum-umuyorum.

Kısacası bir gün, birine sarımsak kokusu fırlatıp ardından da ‘şimdi güzel koktun!’ diye bağıran biri olursa bilin ki o benim, Kötü parfüm kullananları kovalayan süper kahramansı ismini kullanmayı düşünüyorum. Mottoma afilli bir şey uydurmak için yardımlara açığım.

Ya da body shop beni viral reklamımsı olarak kullansın love isimli parfümlerini fırlatayım. Hem çok uğraşmamış olurum arkamda bi destek olur hem de yaptıkları aşırı zamlara karşılık ben de parfümden bu şekilde faydalanırım.^_^  

ps: Sarımsak kokusunu cidden severim. Ağızdan geleni değilde doğradıktan sonra elimde kalan koku gerçekten güzel oluyor…  Yani bence. Ya da ben bu koku işinden cidden hiç anlamıyorum. 

  Destek aldığım ses sanki kalbime dogru bir şeyler üfleyerek konuşuyor. ‘Hiç iyi şeyler değil bunlar’ demek istesem de sessiz kalıyorum. İçimi agırlastırıyor nefes. Esrarın ilk nefesi nasıl anlamadan girer, bi agırlık bırakır içine, öyle işte. Nedenini bile soramadan kaçıp gidiyor sonra. Bir şeyler bırakıp gidiyor sadece. Anlayamıyorum. Bir iç hesaplaşma başlıyor aniden. ‘Ne oldu?’ diyorum kendi kendime, cevap yok.’ Yoksa at üstünden bu hali’ diyorum, tık yok. ‘Duyduğun ses mi sana bir şey yaptı?’ diyorum, cevapsız kalıyor. Cevap var aslında ama söyleyemiyor sanki öyle hissettiriyor, biliyorsun der gibi bakıyor.’Neden benden duymak istiyorsun bildiğin şeyleri’ diyor. Ben de susuyorum. İçimdeki ağırlıkla beraber kaçıyorum ordan. Kaçmak geliyor sadece içimden çünkü cevap verirsem pişman olmaktan korkuyorum. Ağırlığı taşımak daha kolay geliyor. O parçamı orada, bütün bildikleriyle bırakıyorum. Arada ortaya çıkacağını bile bile cevap verip tamamen yok edemeden bırakıyorum. Tek bir şeye güveniyorum; zaman. Pes edip gider diye savaşmayı erteliyorum. Ağırlığımı sırtlıyorum sadece. Desteğime dayanarak yine. İçime bütün ağırlıkları üfleyen desteğe. Bu kısır döngünün nasıl kırılacağını biliyorum ama, sadece zamana ihtiyacı var, dediğim gibi bir tek ona güveniyorum. 

Gunumu mahvetti!

Simdi ben;

Sabah onu ararken,saatinde hazir olmama ragmen, dersi kacirigima mi uzulsem?

Daha 5 gun once aylik yaptirdigima mi uzulsem?

Okula gidisimin ogrenci akbiliyle bile 6 liraya falan denk geldigi gercegine mi aglasam?

Yoksa tam akbil kullanmak yerine ayni parayla, haftanin en onemli gununu secip sadece o gun okula taksiyle mi gitsem?

Bana son secenek su anda cok mantikli geliyor..